De deur viel achter Carol dicht met een korte, beslissende klik.

Het geluid sneed door de kamer als een scheidslijn. Tot dat moment had ik nog ergens de hoop gehad dat Vanessa alleen handelde uit domheid of hebzucht. Maar Carol’s aanwezigheid veranderde de hele situatie in iets kouder. Gecontroleerder. Georganiseerder.

Mijn lichaam lag nog op de keukenvloer, half verdoofd door de pijn die door mijn onderbuik trok. Acht maanden zwanger en elk signaal van mijn lichaam voelde nu als een alarm dat niemand wilde horen.

“Wat heb je gedaan?” vroeg Carol, terwijl ze langzaam verder de kamer in liep.

Vanessa’s stem was niet meer onzeker. “Het is onder controle. Ze heeft de overdracht niet getekend, maar dat is niet meer nodig.”

Ik hoorde mijn eigen ademhaling, oppervlakkig en onregelmatig, terwijl ik probeerde mijn hand naar mijn buik te brengen.

Carol bleef staan bij het keukeneiland. “En de rekening?”

“Geblokkeerd,” antwoordde Vanessa kort. “Maar dat was verwacht. Daniel heeft haar te veel macht gegeven.”

Mijn hart sloeg een slag over toen ik zijn naam hoorde. Daniel. Mijn man. Nog steeds duizenden kilometers weg, volledig onwetend van wat hier gebeurde.

Carol zuchtte zacht, alsof ze teleurgesteld was in een fout die ze zelf had voorzien. “Je had dit slimmer moeten aanpakken.”

Vanessa schoot overeind. “Ik heb gedaan wat jij zei. Je zei dat ze zwak was. Dat ze onder druk zou breken.”

De stilte die volgde voelde zwaarder dan alles daarvoor.

Lees verder op de volgende pagina