Matteo zette de versleten koffer voorzichtig op de houten vloer. Zijn handen trilden, niet van vermoeidheid, maar van de spanning die hij al een jaar met zich meedroeg. De kleine Nina sliep rustig verder in zijn armen, alsof ze niets wist van de storm die haar vader naar dit huis had teruggebracht.

Elena sloot de voordeur en keek zwijgend naar haar zoon. Ze durfde hem nauwelijks aan te raken, bang dat hij weer zou verdwijnen zodra ze met haar ogen knipperde.

“Je hebt gegeten?” vroeg ze uiteindelijk.

Matteo glimlachte flauwtjes.

“Dat is precies de vraag die ik hoopte ooit weer van je te horen.”

Elena voelde haar ogen vochtig worden. Ze nam Nina voorzichtig over, wiegde haar zachtjes en leidde Matteo naar de keuken. Dezelfde keuken waar hij een jaar geleden zijn onschuld had proberen uit te leggen.

Ze schonk thee in en wachtte.

“Vertel me alles.”

Matteo keek naar de oude koffer.

“Daar begint het verhaal.”

Hij opende de rits. Binnenin lagen geen kledingstukken, maar een dikke map, een kleine laptop, verschillende bankafschriften en een stapel geprinte e-mails.

“Ik ben niet teruggekomen om ruzie te maken,” zei hij. “Ik ben teruggekomen omdat jij eindelijk de waarheid moet kennen.”

Elena bladerde voorzichtig door de documenten.

Ze zag banktransacties, contracten en e-mails tussen Roberto en een financieel adviseur. Sommige bedragen kwamen haar bekend voor.

“Dit zijn…”

“Ja,” antwoordde Matteo. “De twintigduizend euro.”

Hij haalde diep adem.

“Toen ik mijn prepaidkaart verloor, vond iemand anders hem. Ik dacht dat het vervelend was, maar niet meer dan dat. Pas later ontdekte ik dat de kaart was gebruikt om geld over te maken. Ik probeerde de bank te overtuigen dat ik de eigenaar was, maar omdat de transacties al waren uitgevoerd, wilden ze niets ondernemen.”

“Waarom heb je me dat nooit verteld?”

Lees verder op de volgende pagina