Claudia bleef nog een paar seconden op dat bankje zitten terwijl de wereld om haar heen gewoon doorging.

Mensen liepen het gebouw in en uit.

Auto’s stopten bij de ingang.

Een receptionist lachte in de telefoon alsof er niets was gebeurd.

Maar in Claudia’s hoofd was alles stil geworden.

Niet leeg.

Stil.

Dat was erger.

Ze stond langzaam op en stopte haar telefoon terug in haar zak.

Haar handen trilden niet.

Dat verbaasde haar het meest.

Na zes maanden in moeilijke omstandigheden, na nachten zonder slaap en dagen vol discipline, had ze gedacht dat dit moment haar zou breken.

Maar dat gebeurde niet.

In plaats daarvan voelde ze iets anders.

Controle.

Ze draaide zich om naar de ingang van het gebouw.

Dezelfde deuren waar ze net nog was buitengesloten.

Nu liep ze terug.

De receptioniste keek op toen ze haar zag.

“Mevrouw… u mag hier niet zomaar naar boven—”

Claudia onderbrak haar rustig.

“Bel de beveiliging niet.”

Haar stem was kalm.

Te kalm.

De vrouw aarzelde.

Claudia zette haar militaire identiteitskaart op de balie.

“Zeg tegen ingenieur Salazar dat zijn echte vrouw beneden staat.”

Een stilte.

De receptioniste slikte.

“Eén moment, alstublieft.”

Claudia wachtte.

Lees verder op de volgende pagina