Julian bleef stokstijf staan in het midden van de ziekenhuisgang, alsof de vloer onder hem plots uit ijs was gemaakt. Zijn ogen schoten van Alexander naar mij, en daarna naar de kinderwagen waarin de tweeling rustig lag te slapen, volledig onbewust van de chaos die hun bestaan had veroorzaakt.

Beatrice trok haar kin omhoog, maar haar handen trilden lichtjes rond de duwstang van de wagen.

“Dit is belachelijk,” zei ze scherp. “Een toneelstuk. Een vernedering die jullie samen hebben bedacht.”

Ze wees met een trillende vinger naar mij. “Zij heeft altijd al geprobeerd mijn zoon te vernietigen met haar zogenaamde carrière en haar arrogante medische titels.”

Alexander reageerde niet meteen. Hij keek haar alleen aan met die kalme, bijna chirurgische precisie van iemand die gewend is om emoties te zien zonder zich erdoor te laten meeslepen.

“Mevrouw Sterling,” zei hij uiteindelijk rustig, “ik begrijp dat wat u nu hoort moeilijk is om te accepteren. Maar medische feiten verdwijnen niet omdat ze ongemakkelijk zijn.”

Julian slikte hoorbaar.

“Zeg het niet,” fluisterde hij, meer tegen Alexander dan tegen iemand anders. “Alsjeblieft. Niet hier.”

Maar Alexander stapte een halve stap naar voren.

“Uw zoon,” zei hij duidelijk, “is de patiënt met de vruchtbaarheidsproblematiek, niet Dr. Bennett.”

Een collectieve ademhaling ging door de gang. Alsof iedereen tegelijk een stap achteruit deed in stilte.

Beatrice lachte kort, scherp en nerveus. “Onzin. Hij heeft twee kinderen. Hij heeft een erfgenaam. Kijk dan!”

Ze draaide zich fel om naar de kinderwagen, alsof de baby’s haar gelijk zouden bevestigen door simpelweg te bestaan.

Alexander knikte langzaam.

“En dat is precies waar het ingewikkeld wordt voor u, mevrouw Sterling.”

Lees verder op de volgende pagina