Sarah keek een moment naar de versleten groene rugzak voordat ze hem aannam. De stof was verbleekt, de ritsen waren meerdere keren gerepareerd en aan één schouderband hing een klein metalen kompas. Het zag eruit als de rugzak van iemand die jarenlang had gereisd.

“Mag ik hem hier openen?” vroeg ze zacht.

De advocaat knikte.

“Dat was precies zijn wens.”

Met trillende handen opende Sarah de rugzak. Bovenop lag een zorgvuldig gevouwen envelop met haar naam erop.

Voor Sarah. Alleen openen als ik er niet meer ben.

Ze haalde diep adem en vouwde de brief open.

Lieve Sarah,

Als je deze woorden leest, heb ik afscheid genomen van de wereld. Allereerst wil ik je bedanken. Niet omdat je met me bent getrouwd, maar omdat je mij behandelde alsof mijn leven nog steeds waarde had.

Er is iets wat ik je nooit heb verteld. Niet omdat ik je niet vertrouwde, maar omdat ik wilde dat je eerst de echte Thomas zou leren kennen, en niet de man uit de kranten of oude verhalen.

Sarah keek verbaasd op.

“De kranten?”

De advocaat glimlachte flauwtjes.

“Lees verder.”

Veertig jaar geleden richtte ik samen met twee vrienden een klein bedrijf op. We begonnen in een oude garage met nauwelijks meer dan een paar gereedschapskisten en veel doorzettingsvermogen. Het bedrijf groeide uit tot een succesvol familiebedrijf.

Na de dood van mijn vrouw verloor ik langzaam de belangstelling voor geld, bezit en status. Ik verkocht mijn aandelen, schonk een groot deel van mijn vermogen aan goede doelen en trok me terug uit het openbare leven.

Veel mensen begrepen die keuze niet. Sommigen dachten zelfs dat ik failliet was gegaan.

Lees verder op de volgende pagina