DEEL 2

Drew lachte eerst.

Niet omdat ze het grappig vond.

Omdat ze dacht dat ik een grap maakte.

“Kom op, Maggie,” zei ze terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. “Doe niet zo dramatisch.”

De zaalmanager keek van haar naar mij.

Toen weer terug.

“Mevrouw Barrymore?” vroeg hij voorzichtig.

Ik knikte.

“Mijn verzoek staat.”

De glimlach op Drews gezicht begon langzaam te verdwijnen.

“Cody is een kind.”

“Dat klopt.”

“Kinderen maken fouten.”

“Dat doen ze.”

Ze fronste.

Normaal gesproken was dit het moment waarop ik toegaf.

Normaal gesproken was dit het moment waarop ik mezelf verontschuldigde.

Normaal gesproken was ik degene die de spanning oploste zodat iedereen zich weer comfortabel voelde.

Maar niet vandaag.

Vandaag stond mijn zoon naast een verwoeste verjaardagstaart terwijl zijn neef trots glimlachte omdat hij dacht dat slecht gedrag beloond zou worden.

Dat was geen ongeluk.

Dat was een les.

Alleen niet de les die Drew had bedoeld.

De zaalmanager schraapte zijn keel.

“Mevrouw?”

Ik keek hem aan.

“Laat hen alstublieft vertrekken.”

Lees verder op de volgende pagina