Deel 2

De stilte in de balzaal voelde zwaarder dan het kristal dat boven de gasten hing.

Mijn moeder stond naast me, gehuld in mijn jas. Water drupte nog steeds van haar mouwen op de glanzende marmeren vloer. Toch was zij niet degene die er vernederd uitzag.

Dat was Celeste.

Ze wist het alleen nog niet.

Het orkest was gestopt met spelen. Obers stonden verstijfd naast hun dienbladen. Tweehonderd gasten deden hun uiterste best om niet te staren, terwijl ze precies dat deden.

Celeste zette haar glas champagne neer.

“Adrian,” zei ze met een geforceerde glimlach, “iedereen kijkt.”

“Dat zie ik.”

“Dan weet je dat dit het verkeerde moment is voor drama.”

Ik keek naar haar.

“Interessant.”

Ze fronste.

“Wat bedoel je?”

“Je had geen probleem met een scène toen je mijn moeder in een fontein duwde.”

Een paar gasten keken onmiddellijk weg.

Anderen wisselden ongemakkelijke blikken uit.

Niemand had verwacht dat ik het hardop zou zeggen.

Celeste lachte nerveus.

“Kom op. Dat was een misverstand.”

Mijn moeder antwoordde voordat ik iets kon zeggen.

“Nee.”

Haar stem was zacht.

Maar iedereen hoorde haar.

“Ze heeft me geduwd.”

Celeste’s vriendinnen verstijfden.

Hun zelfverzekerde glimlachjes verdwenen.

Plotseling wilden ze niet meer zo dicht bij haar staan.

Ik kende dat verschijnsel.

Mensen houden van macht.

Lees verder op de volgende pagina