Daniel bleef verstijfd in de gang staan.

“Wat bedoelt u met: ik ben te laat?” vroeg hij met een gebroken stem.

Dokter Elena Marsh keek hem enkele seconden zwijgend aan.

Daarna antwoordde ze rustig:

“Uw zoon is eindelijk in slaap gevallen na een zeer moeilijke nacht. Hij heeft medische zorg nodig, rust nodig en vooral stabiliteit. Op dit moment mag niemand hem overstuur maken.”

Daniel liet zijn hoofd zakken.

De opluchting dat Noah nog leefde mengde zich met een overweldigend gevoel van schuld.

“Kan ik hem later zien?”

“Dat hangt niet van mij af,” zei de arts. “Dat hangt af van zijn moeder.”

Aan het einde van de gang zat Claire in een stoel naast het raam. Ze had dezelfde kleding nog aan als de avond ervoor. Haar haar zat ongekamd achter haar oren en haar ogen waren rood van vermoeidheid.

Daniel liep langzaam naar haar toe.

“Claire…”

Ze keek niet op.

“Ik weet niet wat ik moet zeggen.”

“Dan zeg je voorlopig niets.”

Haar stem was niet boos.

Dat maakte het juist erger.

Hij ging tegenover haar zitten.

“Ik heb een fout gemaakt.”

Claire keek eindelijk op.

“Een fout?”

Ze schudde haar hoofd.

“Een fout is de verkeerde afslag nemen. Een fout is melk vergeten te kopen. Wat jij hebt gedaan was een keuze.”

Daniel voelde hoe de woorden hem raakten.

Want diep vanbinnen wist hij dat ze gelijk had.

Op het moment dat hij bij de balie stond, had hij gekozen.

Niet per ongeluk.

Niet uit verwarring.

Lees verder op de volgende pagina