Ik keek naar de documenten alsof het een voorstel van een onbekende investeerder was.

Niet alsof ze afkomstig waren van mijn broer.

Niet alsof dezelfde man mij minder dan twaalf uur eerder zonder aarzeling uit het huis had laten zetten.

Harrison glimlachte zelfverzekerd.

Hij dacht waarschijnlijk dat dit slechts een formaliteit was.

Dat familie uiteindelijk altijd zou betalen.

“Vijftien miljoen,” herhaalde ik rustig.

“Het is een uitstekende investering,” zei hij direct. “De markt trekt aan. Met extra kapitaal kunnen we snel uitbreiden.”

Ik sloeg de eerste pagina open.

Daarna de tweede.

Vervolgens de derde.

Hoe langer ik las, hoe stiller ik werd.

Niet omdat ik onder de indruk was.

Maar omdat ik iets anders zag.

Iets dat Harrison blijkbaar niet verwachtte.

Ik had jarenlang bedrijven opgebouwd.

Onderhandelingen gevoerd.

Risicoanalyses gemaakt.

Ik wist hoe gezonde cijfers eruitzagen.

En ik wist ook hoe wanhoop eruitzag wanneer die verstopt zat achter mooie presentaties.

Ik sloot de map.

“Nee.”

De glimlach van Harrison verstijfde.

“Nee?”

Lees verder op de volgende pagina