Skip to content
Dominic staarde naar het scherm alsof de woorden ieder moment zouden veranderen.
Maar dat deden ze niet.
“Geniet van het gezin dat je hebt gekozen.”
Meer stond er niet.
Geen verwijten.
Geen scheldwoorden.
Geen smeekbede om terug te komen.
Alleen die ene zin.
Paige keek hem bezorgd aan.
“Wat is er gebeurd?”
Dominic antwoordde niet meteen.
Zijn handen trilden.
“Audrey was zwanger.”
De glimlach verdween van Paige’s gezicht.
“Wat?”
“Ze was zwanger.”
De woorden klonken onwerkelijk, zelfs voor hemzelf.
Victoria, die beneden nog laat televisie zat te kijken, hoorde even later de voordeur dichtslaan.
Dominic reed rechtstreeks naar het ziekenhuis.
Maar Audrey was al weg.
Niemand wilde vertellen waarheen.
Dokter Reed ontving hem kort in een spreekkamer.
De arts bleef professioneel.
Kalm.
Afstandelijk.
“Mijn vrouw… waar is ze?”
“Dat mag ik niet bespreken.”
Dominic ging zitten.
Voor het eerst in jaren zag hij er niet uit als een succesvolle zakenman.
Gewoon als een man die iets belangrijks was kwijtgeraakt.
“Ik wist niet dat ze zwanger was.”
Dokter Reed keek hem enkele seconden aan.
“Dat geloof ik.”
Dominic slikte.
“Is ze in orde?”
De arts koos zijn woorden zorgvuldig.
“Fysiek zal ze herstellen.”
Dat antwoord voelde zwaarder dan een volledige uitleg.
Toen Dominic naar huis reed, leek het enorme landhuis plotseling leeg.
Te groot.
Te stil.
Voor het eerst viel hem op hoeveel sporen van Audrey overal aanwezig waren.
De bloemen in de hal.
De boeken in de woonkamer.
Lees verder op de volgende pagina