Aan de andere kant van de lijn bleef het enkele seconden stil.

Daniel had duidelijk niet verwacht dat iemand hem zou onderbreken.

Toen klonk opnieuw zijn stem.

Rustig.

Zelfverzekerd.

Maar iets minder beheerst dan daarvoor.

“Ik weet niet wie u denkt dat u bent,” zei hij, “maar dit is een privéaangelegenheid tussen mijn vrouw en mij.”

Ik keek naar Clara.

Haar handen trilden nog steeds.

Sophie zat ondertussen in de woonkamer tekeningen te maken, volledig onbewust van de storm die zich om haar heen afspeelde.

“Nee,” antwoordde ik kalm. “Het moment waarop iemand zich geïntimideerd voelt om hulp te zoeken, houdt het op een privéaangelegenheid te zijn.”

Daniel lachte kort.

“U begrijpt duidelijk niet hoe dit werkt.”

“Misschien.”

Ik hield mijn stem neutraal.

“Maar ik begrijp wel dat elk woord van dit gesprek wordt vastgelegd.”

Opnieuw viel er een stilte.

Toen verbrak Daniel abrupt de verbinding.

Clara keek me angstig aan.

“Nu wordt hij alleen maar bozer.”

Ik legde een hand op haar schouder.

“Misschien.”

“Je kent hem niet zoals ik hem ken.”

Lees verder op de volgende pagina