Skip to content
Mark stond midden in de woonkamer met de documenten in zijn hand.
Zijn gezicht was inderdaad bleek.
Niet van woede.
Niet eens van verdriet.
Van verbazing.
Alsof de wereld plotseling niet meer volgens zijn verwachtingen werkte.
“Claire,” zei hij. “Dit kan toch niet serieus zijn?”
Ik legde rustig mijn boek neer.
“Welke van de twee documenten bedoel je?”
Hij keek naar de stapel papieren.
De cruisedocumenten.
De scheidingspapieren.
Twee keuzes.
Twee gevolgen.
Eindelijk zichtbaar naast elkaar.
“De scheiding,” zei hij.
“Die is serieus.”
Hij staarde me aan.
“Je vraagt een scheiding aan omdat ik één weekend wegga?”
Daar was hij weer.
Dezelfde redenering.
Alsof het probleem nooit groter was geweest dan één gebeurtenis.
Alsof dit uit het niets kwam.
Ik stond op.
“Nee, Mark.”