Daniel bleef enkele seconden naar het rapport staren alsof de woorden vanzelf zouden veranderen.

Dat gebeurde niet.

De stilte in de gang werd steeds zwaarder.

Vanessa keek beurtelings naar hem, naar dokter Grant en naar mij.

“Dit klopt niet,” zei ze uiteindelijk. “Er moet een fout zijn gemaakt.”

Dokter Grant schudde rustig zijn hoofd.

“De resultaten zijn meerdere keren bevestigd. De gegevens zijn correct.”

Daniel leek ineens tien jaar ouder.

Zijn schouders zakten.

Zijn gebruikelijke zelfvertrouwen was verdwenen.

Maar ik voelde geen triomf.

Alleen duidelijkheid.

Maandenlang had ik gewacht op een moment waarop de waarheid zichzelf zou onthullen.

Nu was dat moment aangebroken.

“Claire,” zei Daniel schor. “Waarom heb je dit nooit verteld?”

Ik keek hem aan.

“Je hebt het rapport zelf ontvangen toen we nog onderzoeken deden.”

Zijn blik schoot weg.

Lees verder op de volgende pagina