David bleef midden in de keuken staan.

Zijn geeuw verdween onmiddellijk.

Op de tafel lag geen ontbijt.

Geen verse koffie.

Geen briefje met een hartje zoals ik soms achterliet.

In plaats daarvan lagen er drie nette stapels documenten.

Daarnaast stond mijn laptop open.

En mijn koffers waren verdwenen uit de gang.

“Wat is dit?” vroeg hij.

Zijn stem klonk nog slaperig.

Verward.

Ik nam rustig een slok koffie.

De eerste goede nachtrust die ik in maanden had gehad, had iets in mij veranderd.

Niet omdat ik blij was.

Niet omdat ik boos was.

Maar omdat ik eindelijk helder zag.

“Ga zitten,” zei ik.

Hij fronste.

“Waarom?”

“Lees eerst de documenten.”

Met zichtbare tegenzin pakte hij de bovenste stapel op.

Na enkele seconden veranderde zijn gezichtsuitdrukking.

“Wat is dit?”

“Een overzicht van onze financiën.”

Hij bladerde verder.

Zijn ogen werden groter.

“Waarom?”

Ik glimlachte zwak.

“Omdat je gelijk had.”

Nu keek hij echt verbaasd.

“Waar heb je het over?”

“Het huwelijk is maar een stukje papier.”

Hij ontspande zichtbaar.

Alsof hij dacht dat ik eindelijk zijn standpunt had geaccepteerd.

“Precies,” zei hij.

Ik knikte.

“En daarom heb ik de hele nacht besteed aan het regelen van alle andere stukjes papier.”

Zijn glimlach verdween.

Volledig.

Hij keek opnieuw naar de documenten.

Lees verder op de volgende pagina