Maya’s stem galmde door de feestzaal.

“HOE DURVEN JULLIE?!”

Alle gesprekken vielen stil.

Honderdvijftig gasten draaiden zich om.

Zelfs de muzikanten stopten met spelen.

Ik stond aan de andere kant van de zaal en keek toe terwijl Maya verstijfd naar de inhoud van de grote doos staarde.

Maar er zat niets vernederends in.

Geen belediging.

Geen beschadigde spullen.

Geen wraakactie.

Integendeel.

De doos zat vol met herinneringen.

Vijftien jaar aan herinneringen.

Bovenop lag een dik fotoalbum.

Daaronder lagen schoolrapporten.

Tekeningen.

Sportmedailles.

Muziekcertificaten.

Uitnodigingen voor schoolvoorstellingen.

Foto’s van verjaardagen.

Foto’s van diploma-uitreikingen.

Foto’s van vakanties.

Foto’s van eerste schooldagen.

Lees verder op de volgende pagina