Met trillende vingers pakte ik het opgevouwen papiertje aan.

Het was klein. Niet meer dan een zorgvuldig dubbelgevouwen velletje uit een notitieblok.

“Lees het,” zei Daniel zacht.

Mijn hart bonsde terwijl ik het openvouwde.

In het handschrift van mijn oudste dochter stond slechts één zin:

“Als je echt om onze moeder geeft, praat dan met ons voordat je beslist of je blijft.”

Ik keek verbaasd op.

“Dat is alles?”

Daniel knikte langzaam.

“Nee.”

Hij aarzelde.

“Dat briefje was alleen het begin.”

Mijn maag draaide zich om.

“Wat gebeurde er toen ik weg was?”

Daniel haalde diep adem.

“Weet je zeker dat je dit wilt horen?”

“Absoluut.”

Hij keek me een paar seconden aan.

Toen begon hij te vertellen.

Lees verder op de volgende pagina