Om precies acht uur ging de deurbel.

Niet één keer.

Twee korte drukjes achter elkaar.

Typisch Sergey.

Alsof hij niet wilde aanbellen, maar aankondigen dat hij er was.

Tamara haalde diep adem en liep naar de deur.

Toen ze opendeed, stond hij daar.

Ouder.

Dat was het eerste wat haar opviel.

Zijn haar was dunner geworden bij de slapen. Er liepen fijne rimpels rond zijn ogen. Zijn jas zag er duur uit, maar niet nieuw. Zijn schouders leken minder breed dan ze zich herinnerde.

Een jaar geleden zou ze direct hebben gezocht naar de man van wie ze ooit had gehouden.

Nu zag ze alleen een bezoeker.

“Hallo,” zei hij.

“Kom binnen.”

Hij stapte naar binnen en keek automatisch rond.

Lees verder op de volgende pagina