Claire leunde achterover in de passagiersstoel en keek naar de regen die in dunne strepen over de voorruit gleed.

“Ja,” zei ze rustig. “Ik ga naar huis. En ik ga doen alsof ik niets weet.”

Lena staarde haar aan alsof ze haar niet begreep.

“Claire, die man probeert je leven te vernietigen.”

“Precies daarom mag hij niet weten dat ik hem heb gehoord.”

De rit terug naar Ridgeport verliep in stilte. Terwijl de koplampen over het natte asfalt gleden, voelde Claire de eerste golf van paniek langzaam plaatsmaken voor iets anders.

Helderheid.

Owen dacht dat hij het perfecte plan had bedacht.

Maar zijn grootste fout was dat hij haar onderschatte.

Hij zag haar als de vriendelijke echtgenote die altijd compromissen sloot, altijd vergaf en altijd geloofde dat problemen opgelost konden worden met een eerlijk gesprek.

Hij had nooit rekening gehouden met een Claire die zich voorbereidde.

Toen ze thuis aankwam, stond Owens auto nog niet op de oprit.

Dat gaf haar bijna een uur voorsprong.

Ze liep rechtstreeks naar haar kleedkamer.

In de hoek stond de beroemde cederhouten kist waar Owen het over had gehad.

Rustig haalde ze de sleutel uit het blauwe sieradendoosje.

Ze opende de kist.

Leeg.

Zoals verwacht.

Daarna maakte ze foto’s van de binnenkant, de sloten en de serienummers.

Vervolgens belde ze iemand die ze al jaren kende.

Victor Lang.

Een forensisch accountant die vroeger voor Mercer Building Supply had gewerkt.

Hij nam na twee keer overgaan op.

Lees verder op de volgende pagina