Skip to content
Ik voelde hoe mijn hart sneller begon te slaan.
De telefoon lag nog steeds op luidspreker op het kaptafeltje van de kapsalon.
Aan de andere kant van de lijn zei haar vader niets meer.
Geen ontkenningen.
Geen excuses.
Alleen stilte.
Het was precies die stilte die me meer vertelde dan welke verklaring dan ook.
Ik keek naar mijn dochter.
“Wat bedoel je met maandag?” vroeg ik zacht.
Ze trok haar schouders op.
“Ik weet het niet helemaal.”
“Vertel me wat je gehoord hebt.”
Ze keek even naar de kapster, alsof ze wilde controleren of het veilig was om te praten.
De vrouw glimlachte geruststellend.
“Je mag alles vertellen wat je wilt.”
Mijn dochter knikte langzaam.
“Gisteravond dacht ik dat ze sliep.”
“Wie?”
“Papa en Sandra.”
Sandra.
De partner van haar vader.
Mijn dochter friemelde aan haar vingers.