“Camille?” fluisterde hij opnieuw.

De kamer werd stil.

Zelfs de kinderen hielden op met huilen.

Nora keek Sébastien recht aan.

“Ja. Camille.”

Madeleine snoof minachtend.

“Dit begint belachelijk te worden.”

Maar Nora liet zich niet onderbreken.

“De avond voor haar overlijden vroeg ze me om naar haar ziekenhuiskamer te komen. Ze zei dat ze zich zorgen maakte. Niet over zichzelf, maar over de kinderen.”

Sébastien voelde zijn maag samentrekken.

Hij herinnerde zich die laatste dagen nauwelijks nog. Alles was een waas geweest van verdriet, formulieren en gesprekken die hij nauwelijks kon volgen.

“Waarom heb je dit nooit eerder verteld?” vroeg hij.

Nora aarzelde.

“Omdat ze me liet beloven te wachten tot jij er klaar voor was.”

Laurent lachte schamper.

“Wat een handig verhaal.”

Maar niemand keek naar hem.

Iedereen keek naar Nora.

Ze haalde een kleine envelop uit haar vestzak.

De envelop was vergeeld aan de randen.

Op de voorkant stond één naam.

Sébastien.

Zijn adem stokte.

Hij herkende onmiddellijk het handschrift van Camille.

Met trillende vingers nam hij de envelop aan.

Binnenin zat een korte brief.

En een kleine sleutel.

Dezelfde sleutel waar Nora over had gesproken.

Hij begon te lezen.

*”Mijn liefste Sébastien,

Als je deze brief leest, betekent het dat Nora heeft besloten dat het moment gekomen is.

Er zijn dingen die ik je wilde vertellen, maar waarvoor ik nooit de kans heb gekregen.

Lees verder op de volgende pagina