Ik liet me op mijn knieën zakken en keek onder de veranda.

In eerste instantie zag ik niets bijzonders. Alleen wat stof, een verdwaalde tennisbal van maanden geleden en een paar droge bladeren die door de wind naar binnen waren geblazen.

Toen viel mijn oog op iets dat er duidelijk niet thuishoorde.

Een kleine, doorzichtige plastic koker.

Voorzichtig pakte ik hem op.

Binnenin zat een opgevouwen papiertje.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Waarom zouden twee kinderen stiekem iets onder mijn veranda verstoppen?

Ik vouwde het briefje open.

Er stonden slechts enkele woorden op:

“Nummer 14 is veilig. Volgende zondag controleren.”

Ik staarde naar de tekst.

Nummer 14.

Lees verder op de volgende pagina