Deel 2: De Bruiloft Waar Niemand Op Had Gerekend

Niemand zei een woord.

De woonkamer, die een paar minuten eerder nog gevuld was met gelach en drukke gesprekken, was plotseling stil.

Mijn moeder staarde naar Alexander alsof ze niet zeker wist of ze droomde.

Tante Marlene hield nog steeds haar lege wijnglas vast.

Lucas stond halverwege de trap, zijn mond half open.

Ik voelde Alexanders hand rustig in de mijne.

Niet bezitterig.

Niet om indruk te maken.

Gewoon geruststellend.

Alsof hij me eraan herinnerde dat ik niet langer alleen was.

“Getrouwd?” vroeg mijn moeder uiteindelijk.

Alexander knikte beleefd.

“Al ruim een jaar.”

Mijn vader liet zijn krant volledig zakken.

“Waarom heeft niemand dit geweten?”

Ik keek hem aan.

Omdat jullie nooit gevraagd hebben, dacht ik.

Maar ik sprak de woorden niet uit.

Nog niet.

Alexander pakte de kledingtas die naast de deur stond.

“Voordat iemand zich zorgen maakt,” zei hij met een vriendelijke glimlach, “ik ben hier niet gekomen om problemen te maken.”

Tante Marlene snoof.

Lees verder op de volgende pagina