Skip to content
Vervolg – Deel 2
Die avond aten we in bijna volledige stilte.
Diane zat aan de keukentafel alsof ze nog steeds de leiding had over het huis. Mark vermeed mijn blik. En ik voelde iets wat ik lange tijd had proberen te negeren.
Vermoeidheid.
Niet de vermoeidheid van een lange werkdag.
De vermoeidheid die ontstaat wanneer je maandenlang probeert vrede te bewaren terwijl niemand anders dezelfde moeite doet.
Na het eten stond ik op om de vaatwasser in te ruimen.
Mark volgde me naar de keuken.
“Kunnen we hierover praten?” vroeg hij.
Ik draaide me naar hem om.
“Prima.”
Hij haalde diep adem.
“Mijn moeder heeft verkeerd gehandeld.”
Dat was een begin.
Maar geen sterk begin.
“En?” vroeg ik.
“Ze had die sleutels niet moeten gooien.”
“Weer iets dat ik al weet.”