Leonard keek niet meteen op. Hij bleef met langzame, overdreven bewegingen over de motorkap van zijn SUV wrijven, alsof hij tijd wilde winnen.

“Heb je bewijs?” vroeg hij uiteindelijk, zonder me aan te kijken.

“Ik heb sporen. Die beginnen op de straat en eindigen midden in mijn tuin.”

Nu keek hij wel op. Zijn glimlach was dun. “Sporen zijn geen bewijs. Misschien was het een bezorger. Of een bezoeker.”

“Het was een metallicgroene Lamborghini,” zei ik droog. “Die hebben we hier maar één.”

Hij haalde zijn schouders op. “Julian is een volwassen man. Als je een probleem hebt, moet je het met hem bespreken.”

Dat was precies het punt. Julian luisterde niet. Hij lachte alleen.

Ik knikte langzaam. “Prima.”

Terug thuis bleef ik een tijdje naar het beschadigde gras kijken. Twee diepe, natte voren sneden door de herinneringen die Rebecca en ik daar hadden geplant. Ik voelde geen explosieve woede meer. Alleen helderheid.

Leonard hield van regels.

Goed.

Dan zouden we regels volgen.

Lees verder op de volgende pagina