Ze stond in de deuropening alsof ze een verkeerde afslag had genomen en per ongeluk in een andere wereld was beland.

Ik volgde haar blik.

Onze woonkamer was niet groot. Geen marmeren vloeren. Geen designmeubels. Maar er stond een lage boekenkast die we samen hadden geschilderd, een bank met een gebreide deken die Anna’s oma ooit had gemaakt, en aan de muur hingen tekeningen – tientallen. Regenbogen, huizen met scheve daken, een gezin van drie stokfiguren hand in hand.

Op de koelkastdeur hingen magneetjes met schoolrapporten. Op tafel lag een half afgemaakte puzzel.

“Wat is dit?” herhaalde mijn moeder, zachter nu.

“Ons huis,” zei ik rustig.

Ze zette een stap naar binnen, langzaam, alsof de lucht hier anders was dan ze gewend was. Alsof ze moest wennen aan de afwezigheid van marmer en stilte.

Anna kwam uit de keuken, haar handen nog nat van het afwassen. Ze droeg een eenvoudige trui en glimlachte beleefd.

“Goedemiddag,” zei ze. “Fijn dat u gekomen bent.”

Mijn moeder knikte kort. Haar ogen gleden over Anna heen, niet vijandig dit keer, maar onderzoekend. Minder zeker.

Toen kwam er een storm door de gang gerend.

“Papa! Kijk wat ik heb gemaakt!”

Eli – acht jaar inmiddels – hield een kartonnen raket omhoog, versierd met aluminiumfolie en gekleurde stiften. Hij stopte abrupt toen hij mijn moeder zag.

“Is dat de oma waar je over vertelde?” vroeg hij fluisterend.

Mijn moeder verstijfde.

Lees verder op de volgende pagina