En toen… bevroor ik.

Het beeld was niet korrelig. Niet wazig. Alles was haarscherp.

Emily lag in het midden van haar grote bed, haar deken netjes tot aan haar kin getrokken. Het nachtlampje gaf een zachte, gele gloed. Alles leek normaal.

Tot ik beter keek.

Heel langzaam — bijna onmerkbaar — verschoof haar lichaam een paar centimeter naar rechts. Alsof ze ruimte maakte.

Mijn hart begon te bonzen.

Ik zag geen tweede persoon. Geen schaduw. Geen deur die open ging. Niets bovennatuurlijks.

Maar mijn dochter lag niet meer in het midden.

Ze lag tegen de rand.

Alsof er iemand naast haar lag.

Ik slikte. Misschien draaide ze gewoon in haar slaap. Kinderen bewegen. Dat is normaal.

Toen gebeurde het opnieuw.

Heel subtiel.

De matras naast haar zakte een fractie in.

Niet veel. Maar genoeg om het laken strak te trekken.

Mijn vingers begonnen te trillen.

Ik zette het geluid aan.

Eerst hoorde ik alleen het zachte gezoem van de camera.

Toen… een bijna onhoorbare beweging.

Alsof stof over stof schoof.

Emily bewoog opnieuw. Dit keer leek haar arm een beetje omhoog te gaan, alsof ze ergens tegenaan lag.

Ik voelde hoe mijn keel dichtkneep.

Dit was geen nachtmerrie. Ze sliep diep. Haar ademhaling was rustig.

Maar het bed… het bed was niet leeg.

Ik zette het beeld op volledig scherm.

En toen zag ik iets wat me deed stoppen met ademen.

Aan de rand van het matras — precies waar de lichte indeuking zat — was de deken iets hoger opgetild. Alsof hij over een onzichtbare vorm lag.

Mijn eerste impuls was paniek.

Mijn tweede was logica.

Ik rende niet meteen naar boven. In plaats daarvan spoelde ik het beeld tien seconden terug.

Nog eens.

En nog eens.

Elke keer hetzelfde.

Geen deur die openging. Geen raam dat bewoog. Geen persoon die binnenkwam.

Maar de matras zakte.

Langzaam.

Beheerst.

Alsof er gewicht op werd gelegd.

Mijn handen waren koud. Mijn gedachten raasden.

Kon het een defecte matras zijn? Luchtverplaatsing? Een technische storing in de camera?

Ik ademde diep in.

Ik moest rationeel blijven.

Ik liep de trap op. Mijn voeten voelden zwaar, maar ik dwong mezelf rustig te blijven.

Toen ik Emily’s kamer binnenkwam, was alles stil.

Het bed zag er normaal uit.

Emily lag tegen de rand, precies zoals op de camera.

Lees verder op de volgende pagina