Lily leunde met haar rug tegen de badkamermuur en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen. Haar hoofdhuid brandde waar Alex haar had vastgegrepen. Ze keek naar haar spiegelbeeld: bleke wangen, trillende lippen, maar haar ogen… haar ogen waren anders dan vroeger.

Niet bang.

Beslist.

In de woonkamer hoorde ze Alex heen en weer lopen. Laden werden opengetrokken. Een kastdeur sloeg dicht. Zijn telefoon ging opnieuw over – waarschijnlijk zijn moeder.

“Ja, mam,” hoorde ze hem snauwen. “Ze doet moeilijk.”

Lily sloot haar ogen. Dit was geen ruzie over een kaart. Dit was het moment waarop alles zichtbaar werd wat ze jarenlang had genegeerd.

Ze pakte haar telefoon uit haar zak en opende de bankapp.

De nieuwe rekening stond op haar naam. Alleen op haar naam.

Het salaris van deze maand was gestort. Voor het eerst stond het niet automatisch doorgestuurd naar de rekening die haar schoonmoeder beheerde.

Voor het eerst had zij controle.

Er werd hard op de badkamerdeur geklopt.

“Lily, doe niet belachelijk. Open de deur.”

Ze zei niets.

“Dit is kinderachtig,” ging hij verder. “We moeten dit normaal oplossen.”

Normaal.

Het woord deed haar bijna lachen.

Normaal was dat zij werkte, betaalde, zorgde – en vervolgens toestemming moest vragen om nieuwe schoenen te kopen.

Normaal was dat zijn moeder haar elke maand belde met instructies over hoe “hun” geld besteed zou worden.

Normaal was dat Alex haar vertelde dat dit respect was.

Ze rechtte haar schouders en opende de deur.

Lees verder op de volgende pagina