We stapten de frisse avondlucht in. Het gelach en het gerinkel van glazen bleven achter ons in de feestzaal, gedempt door de zware deuren van het landhuis. Mijn zoon – mijn rustige, bedachtzame jongen – liep sneller dan normaal. Zijn kaak stond strak.

“Wat is er?” vroeg ik opnieuw, terwijl mijn hakken over de stenen van de parkeerplaats klikten.

Hij haalde zijn telefoon uit zijn jaszak. “Mam, ik wilde dit eerder zeggen, maar ik had geen bewijs. Nu wel.”

Hij opende een map met screenshots. E-mails. Berichten. Overboekingen.

“Arthur heeft al maanden contact met een investeringsmaatschappij in België. Hij staat op het punt om met zijn bedrijf te ‘herstructureren’… maar dat betekent dat hij alle bezittingen op naam van iemand anders wil zetten.”

Ik voelde hoe mijn maag samentrok. “En?”

Hij keek me recht aan. “Op naam van mijn zus.”

De woorden hingen zwaar tussen ons in.

“Dat kan niet,” fluisterde ik. “Ze zouden samen toch gewoon…”

“Dat dacht ik ook,” onderbrak hij me zacht. “Maar luister. Ik werk bij dat accountantskantoor, weet je nog? We kregen een dossier binnen. Zijn naam viel me op. Ik ben verder gaan kijken. Hij heeft schulden, mam. Grote schulden. En er loopt een onderzoek naar belastingontduiking.”

Mijn adem stokte. Arthur. De rustige, welbespraakte man die altijd alles onder controle leek te hebben. Die sprak over verantwoordelijkheid en volwassen keuzes.

“Misschien is het een misverstand,” zei ik zwak.

Mijn zoon schudde zijn hoofd. “Ik wilde dat het dat was.”

Lees verder op de volgende pagina