De kamer werd stil nadat de verpleegster weer vertrok. Alleen het zachte gezoem van de apparatuur bleef hoorbaar. Mijn moeder — de vrouw die negentien jaar lang slechts een lege plek in mijn leven was geweest — hield mijn hand vast alsof die haar enige houvast was.

Ze haalde diep adem.

“Greer… wat ik je nu ga vertellen, is geen excuus. Het is alleen de waarheid.”

Mijn vader zat rechtop in de stoel bij het raam. Zijn handen waren in elkaar gevouwen, zijn blik strak op de vloer gericht.

“Toen jij werd geboren,” begon ze, “was ik ernstig ziek. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Ik had complicaties tijdens de zwangerschap en daarna een zware depressie. Ik was bang. Bang dat ik je zou beschadigen. Bang dat ik geen goede moeder kon zijn.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen. Dit was niet het verhaal dat ik me had voorgesteld. Ik had altijd gedacht aan onverschilligheid. Aan egoïsme. Niet aan angst.

“Je vader wilde dat ik hulp zou zoeken,” ging ze verder. “Maar ik was ervan overtuigd dat jij beter af zou zijn zonder mij. Ik dacht dat afstand nemen een daad van bescherming was.”

Mijn vader sloot zijn ogen. Het was geen woede die ik op zijn gezicht zag, maar iets dat leek op oude vermoeidheid.

“Waarom heb je nooit gebeld?” vroeg ik zacht. Mijn stem klonk jonger dan ik me voelde.

Ze kneep voorzichtig in mijn hand. “Ik volgde je van een afstand. Je eerste schoolfoto… je diploma van de middelbare school… ik heb ze allemaal gezien. Je vader stuurde me af en toe een update. Zonder details. Alleen genoeg om te weten dat je gezond was.”

Ik draaide me naar hem. “Je wist dat ze keek?”

Lees verder op de volgende pagina