Marianne sliep die nacht niet.

Ze lag naast het zachte gezoem van de monitor die Lucas’ hartslag bijhield en staarde naar het plafond. Vijf jaar had ze gedacht dat ze vocht tegen het noodlot. Nu begreep ze dat ze vocht tegen een leugen.

Geen explosie. Geen drama. Alleen helderheid.

De volgende ochtend begon ze met rekenen.

Ze zette een notitieboekje op tafel en schreef bovenaan: Werkuren.

Zorg: gemiddeld 9 uur per dag.
Huishouden: 3 uur.
Administratie en verzekeringen: 2 uur.
Nachtelijke controles: gemiddeld 1 uur onderbroken slaap.

Vijftien uur per dag. Vijf jaar lang.

Ze zocht online naar het gemiddelde uurloon van thuiszorg, huishoudelijke hulp en medisch administratief werk. Ze noteerde de bedragen. Telkens opnieuw controleerde ze haar berekeningen.

Het totaal liet haar handen trillen.

Niet omdat het geld was.

Maar omdat het waarde was.

Waarde die ze zichzelf vijf jaar lang had ontzegd.

Die middag belde ze een advocaat. Niet dramatisch. Niet boos. Gewoon informatief.

Ze maakte een afspraak.

De dagen daarna veranderde ze niets aan haar gedrag. Ze kookte. Ze waste. Ze draaide hem voorzichtig om in bed. Ze glimlachte wanneer hij klaagde over het zoutgehalte in de soep.

Maar binnenin was ze aan het reorganiseren.

Ze opende een nieuwe bankrekening op haar naam.
Ze stuurde haar cv naar drie voormalige collega’s.
Ze nam contact op met een vriendin die ze jaren nauwelijks had gesproken.

Langzaam, zorgvuldig, zonder geluid.

Lucas merkte het niet.

Hij was te druk met bevelen geven.

‘Marianne, mijn medicatie.’
‘Marianne, waar is mijn telefoon?’

Lees verder op de volgende pagina