Marco draaide zich naar haar om.

“Voor jou.”

Ze lachte nerveus.

“Doe niet zo gek.”

Paolo stapte uit en opende haar deur.

“Kom kijken.”

Met trage passen liep ze naar het hek. Haar handen trilden toen Marco een sleutel uit zijn zak haalde en die in haar hand legde.

“Twintig jaar geleden verkocht je alles zodat wij konden studeren,” zei hij. “Je zei: ‘Overal is goed, als jullie maar leren.’ Nu is het onze beurt.”

Ze staarde naar de sleutel alsof het iets breekbaars was.

“Ik begrijp het niet…”

Paolo wees naar het huis.

“Dit huis is van jou, mamá. Volledig betaald. Geen huur. Geen schulden. En dichtbij ons. We vliegen nu voornamelijk op routes vanuit Cancún en Mexico-Stad. We wilden dat je een plek had waar je kunt rusten… waar je kunt genieten.”

Teresa’s knieën voelden zwak.

“Maar… mijn huisje in Toluca…”

“Blijft van jou,” zei Marco. “Dat was je eerste teruggewonnen droom. Dit is je nieuwe begin.”

Ze opende langzaam de deur.

Binnen rook het naar vers hout en bloemen. Het huis was niet overdreven groot, maar licht. Een kleine woonkamer, een keuken met moderne apparatuur, een slaapkamer met een groot raam dat uitkeek op de tuin.

Op een tafel in de woonkamer stond een ingelijste foto van hun vader.

Teresa’s adem stokte.

“Hoe…?”

“Hij hoort hier ook,” zei Paolo zacht.

Ze liep naar de foto en streelde het glas.

“Zie je dat?” fluisterde ze, alsof hij haar kon horen. “Onze jongens zijn piloten geworden.”

Tranen rolden over haar wangen, maar dit keer waren het geen tranen van uitputting.

Het waren tranen van vervulling.

—

Die avond zaten ze samen op het terras. De zon zakte langzaam in de zee en kleurde de lucht goud en roze.

Teresa keek naar haar zoons — brede schouders, rechte houding, uniformen die symbool stonden voor discipline en doorzettingsvermogen.

“Was het moeilijk?” vroeg ze plots.

Marco en Paolo wisselden een blik uit.

“Ja,” zei Marco eerlijk. “We hebben momenten gehad dat we wilden opgeven.”

“Er waren dagen dat we sliepen in gedeelde appartementen met zes anderen,” voegde Paolo toe. “Dagen zonder zekerheid of we ooit bij een grote maatschappij terecht zouden komen.”

“Waarom heb je het me nooit verteld?”

Lees verder op de volgende pagina