Daniels glimlach verstijfde.

Hij draaide zijn hoofd langzaam naar zijn advocaat. “Wat bedoel je, addendum?” vroeg hij, nog steeds half glimlachend, alsof dit slechts een formaliteit was.

Zijn advocaat, mevrouw Van Dijk, bladerde opnieuw door het document. Haar professionele kalmte kreeg een barstje. “Daniel… dit staat in artikel 14. Het is onderdeel van de overeenkomst die jij vorige week hebt goedgekeurd.”

“Waar heb je het over?” Zijn stem werd scherper.

De rechter keek over zijn bril. “Meneer, het addendum is rechtsgeldig. Het verwijst naar de bedrijfsstructuur en toekomstige aanspraken.”

Daniel keek mij aan. “Emma?”

Ik bleef stil. Niet triomfantelijk. Niet koud. Gewoon rustig.

Mevrouw Van Dijk kuchte. “Het huis, de voertuigen en de liquide middelen worden volledig aan u toegewezen, zoals overeengekomen. Echter…” Ze tikte met haar pen op de tekst. “U neemt daarmee ook de volledige verantwoordelijkheid voor de hypothecaire herfinanciering en de openstaande zakelijke verplichtingen.”

Daniel fronste. “Welke zakelijke verplichtingen?”

Dat was het moment waarop de stilte in de zaal tastbaar werd.

“De investeringslening,” zei zijn advocaat langzaam. “Voor Jensen Tech Solutions.”

Zijn bedrijf.

Het bedrijf dat hij altijd “zijn” bedrijf noemde.

Lees verder op de volgende pagina