Het gezicht van Patricia werd kalkwit. De hele zaal leek te stilstaan. De muziek was abrupt gestopt, de gasten staarden naar ons alsof ze de volgende woorden verwachtten die de situatie zouden laten escaleren.

Ethan stapte resoluut naar voren, zijn handen lichtjes gebald, maar zijn houding kalm en beheerst. „Patricia,” begon hij, zijn stem duidelijk en doordringend, „ik weet dat je denkt dat dit een kwestie van geld is, maar je hebt volledig het idee van respect en familie over het hoofd gezien.”

Een paar gasten zuchten zachtjes, sommigen mompelden instemmend. Patricia slikte, haar lippen trilden, maar ze antwoordde nog niet.

„Mijn ouders,” vervolgde Ethan terwijl hij zijn blik op mijn ouders richtte, „hebben me het leven gegeven, hebben opofferingen gemaakt waar je nooit over hebt nagedacht. Ze zijn hier, niet omdat ze iets moeten betalen, maar omdat ze van hun dochter en hun familie houden.”

Mijn moeder staarde hem met tranen in haar ogen aan, terwijl mijn vader ongemakkelijk zijn hand over zijn gezicht veegde. De spanning in de zaal was bijna tastbaar.

Patricia opende haar mond, maar er kwam geen geluid uit. Ze keek naar haar zoon, waarschijnlijk op zoek naar steun, maar Ethan hield zijn blik strak op haar gericht. Het was duidelijk dat hij geen kant koos behalve de juiste.

„Je hebt het verkeerd begrepen,” siste Patricia uiteindelijk, haar stem trilde. „Ik… ik wilde alleen maar…”

Lees verder op de volgende pagina