„Je wilde alleen maar vernederen,” onderbrak Ethan haar, en dit keer klonk zijn stem hard genoeg dat de hele zaal het hoorde. „Niet mij, niet mijn vrouw, maar mijn ouders. Dat is onacceptabel. Ze verdienen respect, iets dat jij blijkbaar nog moet leren.”

Een korte stilte volgde. Ik voelde een mengeling van opluchting en trots in me opkomen. Mijn man had mijn ouders verdedigd op een manier die ik nooit had durven hopen. Het was een bewijs van zijn karakter, van zijn loyaliteit.

Een gast, een oude vriend van mijn ouders, stond op en klapte zachtjes. Binnen enkele seconden volgden anderen hem. De applaus begon zacht, maar werd al snel luider en krachtiger, een massale bevestiging van steun voor mijn ouders en voor ons als kersvers getrouwd stel.

Patricia voelde de muren om haar heen sluiten. Haar plannen om mijn ouders te intimideren en zichzelf te verheffen waren volledig mislukt. Ze zakte bijna in elkaar, worstelend om haar woorden te vinden.

„Misschien,” stamelde ze uiteindelijk, „ik had het anders moeten zeggen. Het spijt me…”

Maar de woorden kwamen hol en niet oprecht over. De aanwezigen keken haar met koude ogen aan. Haar excuses waren te laat. Het respect dat ze probeerde te herstellen, was al door de zaal erkend, maar niet door haar zelf verdiend.

Ethan nam mijn hand en kneep er zacht in. „Het is genoeg,” zei hij, nog steeds streng tegen Patricia. „Vandaag vieren we liefde, familie en respect. Als je daar niet aan kunt meedoen, dan is dat jouw keuze. Maar mijn ouders zullen nooit vernederd worden op deze dag.”

Patricia beet op haar lip, knikte kort en wendde zich toen om. Ze liep langzaam naar de uitgang, haar hoge hakken tikten zwaar op de vloer, terwijl ze elk contact met de gasten vermeed. De spanning in de zaal brak pas toen de deuren achter haar klikten en ze verdwenen was uit zicht.

Ik voelde mijn schouders ontspannen. Mijn ouders stonden op en kwamen naar ons toe. Mijn vader legde een hand op mijn schouder, zijn ogen glinsterden van trots en ontroering. Mijn moeder nam mijn andere hand en drukte hem zacht.

„Dank je, lieverd,” fluisterde ik, terwijl ik mijn tranen wegveegde. „Dank je dat je hen verdedigde.”

Ethan glimlachte en knikte. „Ze zijn familie. Familie bescherm je, altijd.”

De rest van de bruiloft verliep in een veel lichtere sfeer. De spanning was verdwenen, vervangen door een gevoel van overwinning en saamhorigheid. Gasten lachten, dansten, en de muziek vulde de zaal opnieuw.

Lees verder op de volgende pagina