Daniel keek naar mij. “Ik heb het verkeerd aangepakt.”

“Dat is zacht uitgedrukt,” zei ik.

Maar ik zag iets wat ik eerder niet had gezien. Geen defensie. Geen irritatie. Alleen vermoeidheid en schaamte.

Mijn moeder kneep in mijn hand. “Geef hem één kans,” fluisterde ze.

Ik keek naar haar. Ze was degene die het meest geleden had. En toch koos zij voor mildheid.

Ik draaide me naar Daniel. “De sleutels blijven hier,” zei ik uiteindelijk. “Voor nu.”

Hij keek verbaasd op.

“Maar er komt een voorwaarde,” ging ik verder. “Mijn moeder slaapt in de logeerkamer. Zonder discussie. Jij helpt. Naar afspraken. Met koken. Met alles wat nodig is.”

Hij knikte meteen. “Ja.”

“En als ik nog één keer merk dat ze zich ongewenst voelt, dan gebruik je die sleutels. Begrijp je dat?”

“Ja,” zei hij zacht.

Mijn moeder zuchtte opgelucht en liet zich voorzichtig op de bank zakken.

Die avond veranderde er iets in huis.

Daniel verschoonde het bed in de logeerkamer. Hij zette verse bloemen neer. Hij installeerde een klein lampje zodat ze ’s nachts niet in het donker hoefde te lopen. Geen groot gebaar, maar zichtbaar.

De dagen daarna bleef ik oplettend.

Hij bracht haar thee. Hij reed haar naar het ziekenhuis. Hij zat soms zwijgend naast haar tijdens haar rustmomenten.

Op een avond kwam ik de keuken binnen en zag ik hen samen aan tafel zitten. Ze waren fotoalbums aan het bekijken.

Mijn moeder wees lachend naar een oude foto van mij als kind.

“Ze was altijd koppig,” hoorde ik haar zeggen.

Daniel glimlachte. “Dat weet ik.”

Ze merkten me niet eens op.

Ik voelde geen overwinning. Geen triomf.

Alleen rust.

De weken gingen voorbij. Chemotherapie is geen rechte lijn. Er waren zware dagen. Dagen van misselijkheid, vermoeidheid, stilte.

Maar er waren ook kleine overwinningen.

Lees verder op de volgende pagina