Als ik nu wegliep, zou ik niets weten. Alleen vermoedens. En vermoedens beschermen je niet.

Binnen werd de deur geopend. De twee mannen in jassen kwamen naar buiten, de gang in. Ze keken niet medisch. Ze keken beveiligend. Controlerend.

“Ze controleren of u bent aangekomen,” fluisterde de verpleegster.

Mijn telefoon trilde.

Onbekend nummer.

Ik nam niet op.

Direct daarna verscheen een bericht van Logan:

“Waar ben je? Ze zeiden dat je er bijna was.”

Mijn handen voelden ijskoud, maar mijn hoofd bleef scherp.

Hij moest bewijs hebben dat ik hier was.

Waarom?

Ik keek langs de gang en zag iets wat me eerder was ontgaan: een camera boven de dubbele deuren van de operatieafdeling.

Als er later een officieel incident zou zijn — bijvoorbeeld een financiële overdracht, een vermissing van geld, een fraudeonderzoek — zou er beeldmateriaal zijn dat ik in het ziekenhuis was. Dat ik mogelijk betrokken was.

Of erger.

Misschien stond het document dat hij net had getekend al op mijn naam.

De verpleegster trok zachtjes aan mijn mouw. “We hebben beveiliging die ik vertrouw. Maar we moeten snel beslissen.”

Binnen in de kamer nam Logan een telefoontje aan. Zijn gezicht veranderde. Minder ontspannen. Serieus.

Hij zei één woord dat ik door het glas kon liplezen:

“Verzekering.”

Mijn adem stokte.

Twee weken geleden had Logan erop aangedrongen dat we onze levensverzekering zouden herzien. “Voor de zekerheid,” had hij gezegd. “Stel dat mij iets overkomt.”

Hij had erop gestaan dat ik mede-ondertekenaar was.

Wat als dit geen financiële fraude was?

Wat als dit ging om een claim?

Een geënsceneerd ongeval.
Getuigen.
Ziekenhuisomgeving.
Documentatie.

En ik — de bezorgde echtgenote — officieel aanwezig op locatie.

Mijn maag draaide zich om.

“Hij wil een verzekeringsuitkering,” fluisterde ik.

De verpleegster keek me strak aan. “Dan moet u hier absoluut niet gezien worden in combinatie met wat hij doet.”

Binnen in de kamer gaf Logan het zwarte tasje terug aan de nep-dokter. Hij pakte een verbandrol en wikkelde die losjes rond zijn hoofd, terwijl een van de mannen een foto maakte.

Geënsceneerd bewijsmateriaal.

Dit was geen impulsieve leugen. Dit was gepland.

Toen gebeurde iets onverwachts.

Een echte arts — iemand die ik herkende van eerdere bezoeken — kwam de gang in gelopen met een tablet in zijn hand. Hij stopte abrupt toen hij de twee nep-artsen zag.

Er werd kort gesproken.

De sfeer veranderde onmiddellijk.

De twee mannen probeerden kalm te blijven, maar ik zag spanning in hun houding.

De echte arts keek naar zijn tablet, vervolgens naar de deur van de operatiekamer, en toen weer naar hen.

Hij pakte zijn telefoon.

De nep-dokter opende de deur en riep Logan iets toe.

Logan keek richting gang — richting waar hij dacht dat ik elk moment zichtbaar zou worden.

Zijn gezicht veranderde van controle naar irritatie.

Lees verder op de volgende pagina