“Nee.”

“Is er ooit een huurcontract ondertekend?”

“Nee. Hij regelde alles.”

Ze knikte langzaam.

“Technisch gezien heeft u betaald op basis van onjuiste informatie. Als hij u heeft laten geloven dat het om een externe huur ging, kan dit als misleiding worden gezien.”

Het woord voelde zwaar.

Misleiding.

“Wat zijn mijn opties?” vroeg ik.

Ze legde uit dat ik het bedrag kon terugvorderen, of het kon meenemen in een eventuele echtscheidingsprocedure.

Dat laatste woord bleef hangen.

Echtscheiding.

Tot dat moment had ik het niet hardop gedacht.

Maar ineens voelde het logisch.

Ik reed naar huis met een vreemd gevoel van rust.

De volgende dagen observeerde ik Jeremy anders. Hoe makkelijk hij praatte over geld. Hoe vaak hij zei: “We moeten verstandig zijn met onze uitgaven.” Hoe hij klaagde over “hoge woonkosten”.

Elke zin voelde nu als een toneelstuk.

Op 27 december, een dag voor de “huur” betaald moest worden, vroeg ik hem:

“Kun je me het rekeningnummer van de verhuurder nog eens sturen? Ik wil het deze maand zelf overmaken.”

Hij keek even op van zijn laptop.

“Waarom?”

“Gewoon. Ik wil het ook eens regelen.”

Hij glimlachte vluchtig. “Dat hoeft niet. Ik doe het wel.”

“Ik sta erop,” zei ik luchtig.

Er viel een seconde stilte.

“Het gaat via een automatische overboeking,” zei hij toen. “Is al ingesteld.”

Leugen.

Ik had zijn afschriften gezien toen hij me ooit vroeg iets voor hem te controleren. Er was geen automatische betaling van $2.000.

Alleen mijn $1.000 die binnenkwam.

“Oké,” zei ik rustig.

Die avond pakte ik een kleine koffer.

Niet dramatisch. Alleen het noodzakelijke.

De volgende ochtend, 28 december, stond ik vroeg op.

Ik maakte koffie. Dekte de tafel.

En legde een envelop in het midden.

Toen Jeremy de keuken binnenkwam, zag hij mijn koffer bij de deur.

“Ga je ergens heen?” vroeg hij verbaasd.

“Ja,” zei ik kalm. “Maar eerst moeten we praten.”

Hij ging zitten, zichtbaar verward.

Ik schoof de envelop naar hem toe.

“Open het.”

Lees verder op de volgende pagina