Hij wees naar het apparaat. “Een CPAP-toestel. Voor slaapapneu.”

De woorden hingen in de lucht. Ik kende de term vaag, maar begreep niet meteen de impact.

“Ik heb het al maanden,” zei hij zacht. “Ernstige slaapapneu. De dokter zei dat ik soms tientallen keren per uur stop met ademen.”

Mijn boosheid maakte plaats voor verwarring. “Maar… waarom zei je dat het om mijn gesnurk ging?”

Hij slikte. “Omdat ik me schaamde.”

Ik bleef stil.

Hij stond op en liep naar het bureau. Hij pakte een map en gaf die aan mij. Medische verslagen. Testresultaten. Datumstempels van drie maanden geleden.

“De specialist zei dat ik het apparaat elke nacht moet gebruiken,” vervolgde hij. “Het maakt geluid. Niet luid, maar hoorbaar. En ik draag dat masker. Ik voelde me… zwak.”

Ik keek naar hem. Mijn echtgenoot, die altijd sterk wilde lijken. Onaantastbaar.

“Dus je besloot mij de schuld te geven?” vroeg ik zacht.

Zijn schouders zakten. “Ik dacht dat het makkelijker zou zijn als jij dacht dat het jouw gesnurk was. Dan hoefde ik niet uit te leggen dat ik een medisch probleem heb.”

Ik voelde een mengeling van pijn en opluchting. Geen geheim liefdesleven. Geen verraad. Maar wel een leugen.

“Ethan,” zei ik langzaam, “ik heb mezelf bijna ziek gepiekerd. Ik heb een dokter bezocht. Ik dacht dat er iets mis was met mij.”

Hij keek me geschokt aan. “Wat?”

“Ik heb mezelf opgenomen tijdens het slapen. Er was geen gesnurk. Helemaal niets.”

Hij sloot zijn ogen. “Het spijt me.”

Ik keek rond in de kamer. Het bureau stond vol notities. Hij had zelfs een kleine luchtbevochtiger neergezet. Een stapel boeken over slaapstoornissen lag op de plank.

“Waarom sloot je de deur altijd op slot?” vroeg ik.

Hij ging op de rand van het bed zitten. “Omdat ik niet wilde dat je me zo zag. Met dat masker. Met slangen. Het voelde alsof ik… oud was. Of gebroken.”

Ik ging tegenover hem staan. “We zijn getrouwd. We hebben elkaar gezien in griep, stress, slechte dagen. Waarom zou dit anders zijn?”

Hij glimlachte zwak. “Omdat dit iets is wat ik niet kan controleren.”

Er viel een stilte. Alleen het zachte gezoem van het apparaat was hoorbaar.

“Ik was bang,” zei hij uiteindelijk. “Mijn vader had ook slaapapneu. Hij negeerde het. Hij kreeg hartproblemen. Toen ik de diagnose kreeg, dacht ik meteen aan hem.”

Zijn stem brak licht.

Lees verder op de volgende pagina