Dat was de eerste keer dat hij zijn angst met me deelde in plaats van hem te verbergen.

Ik ging naast hem zitten. “Je had me dit kunnen vertellen.”

“Ik weet het,” fluisterde hij.

Ik keek naar het masker in zijn hand. “Mag ik het zien?”

Hij knikte voorzichtig.

Ik nam het apparaat in mijn handen. Het was minder indrukwekkend dan ik had verwacht. Gewoon plastic, een slang, een kleine motor.

“Is het echt zo erg?” vroeg ik.

“Het redt letterlijk mijn ademhaling,” zei hij. “Zonder dit ben ik ’s ochtends uitgeput. Met hoofdpijn. Soms met hartkloppingen.”

Ik dacht terug aan de afgelopen maanden. Zijn vermoeidheid. Zijn prikkelbaarheid. Ik had het toegeschreven aan werkstress.

“En je dacht dat ik je minder aantrekkelijk zou vinden?” vroeg ik.

Hij haalde zijn schouders op. “Misschien.”

Ik moest onverwacht lachen, niet spottend, maar zacht. “Ethan, ik werd verliefd op jou, niet op perfecte nachten.”

Hij keek me aan alsof hij dat nog nooit zo had bekeken.

“Waarom bleef je dan de hele tijd in deze kamer?” vroeg ik.

“Omdat het makkelijker was om het vol te houden dan toe te geven dat ik fout zat,” zei hij eerlijk. “En toen jij allerlei middeltjes probeerde tegen je zogenaamd gesnurk… voelde ik me steeds schuldiger.”

Ik ademde diep in.

“Je begrijpt dat vertrouwen belangrijker is dan trots?”

Hij knikte. “Ja.”

Ik stond op en liep naar de deur. “Pak je kussen.”

Hij keek verbaasd. “Wat?”

“Pak je kussen,” herhaalde ik. “We gaan terug naar onze kamer.”

Hij aarzelde. “Maar het apparaat…”

“Neem het mee.”

Hij keek me aan, onzeker. “Ben je zeker?”

“Absoluut.”

Een paar minuten later stonden we samen in onze slaapkamer. Hij zette het apparaat voorzichtig op het nachtkastje.

Het voelde vreemd, maar ook eerlijker dan de afgelopen maanden.

Hij ging liggen en zette het masker op. Het apparaat begon zacht te zoemen.

Ik luisterde aandachtig.

Het geluid was er, ja. Maar het was niet storend. Het klonk bijna als witte ruis.

“Stoort het je?” vroeg hij door het masker heen.

“Eerlijk?” zei ik.

Hij knikte.

“Nee. Wat me stoorde was de afstand.”

Zijn ogen werden zachter.

Lees verder op de volgende pagina