“Van jouw inkomen. Van de openstaande juridische status. Ze dacht dat alles afgerond was.”

“Dat heb jij haar verteld.”

Hij antwoordde niet.

Dat was misschien het meest onthullende moment van het hele gesprek.

Niet zijn paniek.
Niet zijn woede.
Maar zijn schaamte.

“Ik wilde opnieuw beginnen,” zei hij zacht. “Zonder gedoe.”

“Een nieuw begin begint niet met halve waarheden,” zei ik.

Er viel opnieuw een lange stilte.

Dit keer verbrak hij die.

“De bank heeft onze gezamenlijke rekeningen tijdelijk beperkt,” zei hij. “Totdat de eigendomsstructuur duidelijk is.”

“Dat is standaardprocedure,” zei ik. “Wanneer er tegenstrijdige informatie wordt ontdekt.”

“Kun je… kun je bevestigen dat je geen fraudeonderzoek hebt gestart?”

Daar was het.

Hij was bang.

“Dat heb ik niet,” zei ik eerlijk. “Alles wat gebeurt, gebeurt omdat jij hebt gehandeld alsof de scheiding al rond was.”

Op de achtergrond stopte het gesnik.

Ik hoorde gefluister. Zinnen als:
“Waarom heb je dat niet geregeld?”
“Hoe kon je dit niet weten?”

Zijn perfecte nieuwe begin begon barsten te vertonen.

“Wat vertel ik haar?” vroeg hij zacht.

Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het raam. Ik zag geen gebroken vrouw. Geen verlaten echtgenote.

Ik zag iemand die stil had gewerkt. Die had gespaard. Die had nagedacht.

“Vertel haar de waarheid,” zei ik. “Dat je aannames hebt gemaakt. En dat aannames geen contracten zijn.”

Het bleef stil.

Toen hoorde ik iets onverwachts.

Geen woede.

Geen beschuldiging.

Maar vermoeidheid.

“Ik dacht dat jij afhankelijk was,” zei hij uiteindelijk. “Ik dacht dat je me nodig had.”

“Ik had je lief,” corrigeerde ik. “Dat is iets anders.”

Die zin bleef tussen ons hangen.

Zwaar. Eerlijk.

Het was 23:47.

“Stuur je advocaat mijn contactgegevens,” zei ik rustig. “We regelen dit volwassen.”

Hij zuchtte diep.

Lees verder op de volgende pagina