Skip to content 
Op een dag, terwijl we samen een boek lazen, zei ze: “Mama, ik wil dat iedereen weet dat ik van je hou en dat jij de beste mama bent.”
Ik kuste haar hoofd en fluisterde: “En ik hou van jou, altijd.”
Door alles heen besefte ik dat dit moment, deze kleine overwinningen van eerlijkheid en moed, sterker waren dan elk document, elke aanklacht of elk plan dat Caleb had bedacht. Harper had haar stem laten horen en had de waarheid laten zien—en in die waarheid lag de kracht om te helen en verder te gaan.
En terwijl de juridische strijd nog niet volledig voorbij was, voelde ik eindelijk hoop. Hoop dat we samen een toekomst konden bouwen die niet meer werd overschaduwd door angst of manipulatie. Hoop dat Harper kon opgroeien in een huis waar haar stem gehoord werd, waar liefde en veiligheid de belangrijkste waarden waren. En bovenal, hoop dat we samen sterker uit deze storm zouden komen, met een band die door niets te breken was.