Ik haalde diep adem.

“Soms kiezen mensen comfort boven waarheid,” zei ik eerlijk. “Het is makkelijker om te zeggen dat iets klein is dan toe te geven dat iemand fout zit.”

Ze dacht na.

“Maar jij koos mij.”

“Altijd,” zei ik zonder aarzeling.

De zaak sleepte zich voort. Brent bleef ontkennen, zelfs met beelden. Hij beweerde dat hij het geld “veilig had gesteld” en dat het een familie-investering zou worden.

Maar onder druk van het onderzoek kwam de waarheid boven.

Hij had schulden. Online gokken. Achterstallige betalingen.

Het geld was binnen 48 uur verdwenen.

Er was geen investering.

Alleen paniek.

Toen de aanklacht officieel werd gemaakt, belde hij opnieuw.

Dit keer klonk hij niet boos.

Hij klonk klein.

“Ze zeggen dat ik een regeling kan treffen,” mompelde hij. “Als ik het bedrag terugbetaal.”

“Dan doe je dat,” zei ik.

“Je had me kunnen helpen,” zei hij zwak.

“Ik heb je geholpen,” antwoordde ik. “Door je verantwoordelijk te houden.”

Hij begreep het niet.

Misschien ooit.

Misschien niet.

De rechtbank besloot tot terugbetaling in termijnen plus een voorwaardelijke straf, gezien het blanco strafblad en het familieverband. Geen gevangenisstraf. Maar een officiële aantekening.

Mijn ouders kwamen niet opdagen.

Ik wel.

Mijn dochter zat naast me, rechtop, stil maar sterk.

Toen de rechter haar vroeg of ze iets wilde zeggen, stond ze op.

“Ik wilde alleen mijn geld terug,” zei ze. “Maar nog meer wilde ik dat iemand zei dat wat hij deed niet oké was.”

De rechter knikte.

“Dat is het ook niet.”

Dat moment was belangrijker dan het geld.

In de maanden daarna veranderde er veel.

De terugbetalingen begonnen. Klein, maar consequent.

Mijn ouders probeerden voorzichtig contact te herstellen. Voorzichtig, zonder echte excuses.

Ik stelde voorwaarden.

Lees verder op de volgende pagina