Skip to content 
De raad van bestuur kwam die middag bijeen.
“We kunnen herstructureren,” zei de CFO. “Kosten verminderen, activa herpositioneren, nieuwe investeerders benaderen. Met correcte cijfers staan we niet op instorten.”
Marcus luisterde.
Voor het eerst in maanden voelde hij geen paniek, maar strategie.
“Geen paniekverkopen,” zei hij vast. “Geen ontslagen zonder analyse. We gaan dit gecontroleerd aanpakken.”
En toen voegde hij iets toe dat niemand had verwacht:
“En we beginnen met een intern auditteam dat onafhankelijk rapporteert. Volledige transparantie.”
De kamer was stil.
Vertrouwen moest opnieuw worden opgebouwd.
Later die dag zat Marcus opnieuw tegenover Lila.
“Waar woon je?” vroeg hij voorzichtig.
Ze aarzelde. “Hier en daar. Mijn moeder is vorig jaar overleden. Sindsdien… red ik me.”
Geen dramatiek.
Alleen feiten.
Marcus knikte langzaam.
“Ik kan je geen beslissingen opleggen,” zei hij. “Maar ik wil je opties geven.”
Hij legde drie voorstellen uit:
-
Een volledige studiebeurs, inclusief huisvesting en begeleiding.
-
Een tijdelijke stage binnen het bedrijf — aangepast aan haar leeftijd — om haar talent verder te ontwikkelen.
-
Een trustfonds op haar naam, toegankelijk wanneer ze volwassen is.
Ze keek hem aan, alsof ze probeerde te bepalen of dit een test was.
“Waarom?” vroeg ze.
“Omdat talent niet afhankelijk mag zijn van postcode,” antwoordde hij.
Het nieuws lekte uit.
Niet over de fout in detail — die bleef intern.
Maar over het feit dat Hale Industries het faillissement had afgewend.
De aandelen stabiliseerden.
Analisten spraken over “onverwachte veerkracht”.
Wat niemand wist, was dat die veerkracht begon met een meisje in versleten schoenen.