Ik voelde een mengeling van opluchting en bezorgdheid. Ze leek oprecht, maar de manier waarop ze zich tegenover mijn dochter gedroeg, kon Sophie angstig maken. “We moeten een middenweg vinden,” zei ik. “Sophie mag zich veilig voelen in haar eigen huis. Ze mag niet bang zijn om naar een kamer te gaan of iets te vragen.”

Amelia knikte langzaam. “Je hebt gelijk. Ik… ik weet niet hoe ik het anders moet doen. Ik ben bang dat als ik toegeef, alles uit elkaar valt.”

Ik zuchtte diep. “We moeten samen een manier vinden. Geen geheimen meer voor Sophie. Geen afgesloten kamers die ze eng vindt. Ze is nog maar vijf, Amelia. Ze begrijpt de wereld anders dan wij.”

Die avond zat ik naast Sophie op haar bed. Haar kleine handje hield het mijne stevig vast. “Papa,” fluisterde ze, “denk je dat ze ons ooit echt ziet?”

“Ik hoop het, lieverd,” zei ik zacht. “Maar ik zal er altijd voor je zijn, dat beloof ik.”

De dagen die volgden waren een oefening in geduld. Amelia probeerde meer betrokken te zijn bij Sophie, maar het was ongemakkelijk. Ze wist niet hoe ze liefde en structuur tegelijk moest tonen. Sophie was argwanend en terughoudend. Ik zag hoe de spanning zich in haar schouders nestelde, hoe ze kleine stappen achteruit zette wanneer Amelia te streng werd.

Op een ochtend, terwijl ik koffie zette, hoorde ik een zacht gehuil vanuit de woonkamer. Ik rende naar binnen en zag Sophie op de bank zitten, met tranen over haar wangen, terwijl Amelia naast haar stond, gefrustreerd.

“Wat is er gebeurd?” vroeg ik, terwijl ik knielde om ooghoogte met Sophie te krijgen.

“Ze zei dat ik mijn kamer moest opruimen en dat ik geen speelgoed mocht spelen totdat het schoon was,” snikte Sophie.

Amelia keek me aan, haar ogen groot van verwarring en schuld. “Ik… ik probeerde haar discipline bij te brengen. Ik wilde alleen dat ze leerde verantwoordelijkheid nemen.”

Ik nam een diepe ademhaling. “Amelia, discipline is belangrijk, maar je kunt Sophie niet bang maken of haar plezier ontnemen. Ze leert door liefde, niet door angst.”

We spraken urenlang. Niet schreeuwend, niet verwijtend, maar met een focus op begrip. Amelia vertelde over haar jeugd, over de strikte regels en verwachtingen die haar ouders oplegden. Sophie vertelde over haar gevoelens, over hoe ze zich soms onzichtbaar voelde. Ik luisterde en bemiddelde, langzaam maar gestaag.

Lees verder op de volgende pagina