Skip to content 
Rhea liep niet naar voren om te schreeuwen.
Ze eiste geen drama.
“Ik ben hier niet om je huwelijk te stoppen,” zei ze rustig. “Ik ben hier omdat jij een vader bent. En omdat mijn zonen recht hebben op erkenning.”
Haar woorden waren niet hard.
Maar ze waren krachtig.
“Ik heb niets van je nodig,” voegde ze eraan toe. “Geen geld. Geen excuses. Ik heb mijn eigen leven opgebouwd.”
En dat was waar.
Wat niemand wist, was dat Rhea na haar vertrek onderdak had gevonden bij een oude vriendin. Ze had kleine online cursussen gevolgd terwijl ze zwanger was. Later startte ze een cateringbedrijf vanuit haar keuken.
Haar gerechten werden populair.
Een investeerder ontdekte haar talent.
Binnen drie jaar bezat ze meerdere succesvolle restaurants in de stad.
De auto waarmee ze was aangekomen?
Van haar eigen bedrijf.
Ze was niet gekomen om rijkdom te tonen.
Ze was gekomen om waarheid te tonen.
Mark keek naar de tweeling.
Zijn tweeling.
Hij zag in hun ogen iets wat hij niet kon ontkennen.
Een deel van hem.
En plotseling leek het altaar minder belangrijk.
Angelica stapte achteruit.
“Ik kan niet trouwen met iemand die zijn eigen kinderen negeert,” zei ze koud. “Dit had je me moeten vertellen.”
“Ik wist het niet,” herhaalde Mark zwak.
“Maar je had het kunnen weten,” antwoordde ze.
Dat was het verschil.
De ceremonie werd stilgelegd.
Gasten begonnen te vertrekken, fluisterend.
De bruiloft van het jaar werd het gesprek van de stad — maar niet om de reden die Mark had gehoopt.
Buiten de kerk knielde Mark uiteindelijk voor de tweeling.
“Hoe heten jullie?” vroeg hij zacht.
“Lucas,” zei de één.
“Leo,” zei de ander.
Rhea keek toe, zonder haat.
Alleen met grenzen.
“Ze hebben geen vader nodig die alleen trots is wanneer anderen kijken,” zei ze rustig. “Ze hebben een vader nodig die aanwezig is.”
Mark knikte langzaam.