Mijn moeder legde een hand op haar hart. “Maar we wisten het niet… we hadden het nooit mogen doen. Je had ons moeten vertrouwen.”

Ik schudde mijn hoofd. “Het was niet jullie beslissing. Het was die van mij. En ik heb gedaan wat ik moest doen. Maar nu is het tijd dat jullie weten wie hij echt is.”

Leo keek van mij naar zijn grootouders en zei zacht: “Hallo… ik ben Leo. Jullie kleinzoon.”

Mijn vader bewoog niet. Het leek alsof de woorden hem hadden bevroren. Maar mijn moeder, die altijd de zachtere van de twee was geweest, glimlachte voorzichtig. Haar lippen trilden terwijl ze haar armen uitstak.

“Kom hier, Leo,” zei ze zacht. “Laat oma je vasthouden.”

Voor een moment aarzelde hij. Hij had zijn moeder nooit zo gezien. De vrouw die hem in haar armen nam voelde vertrouwd, maar toch vreemd. Toen nam hij een stap vooruit en liet zich voorzichtig omhelzen. Mijn moeder hield hem vast alsof ze bang was dat hij elk moment zou verdwijnen, alsof tien jaar afwezigheid nooit had bestaan.

Mijn vader bleef achter, zijn ogen op Leo gericht, alsof hij niet durfde te bewegen. Ik kon zien dat zijn hart worstelde met iets wat hij nooit eerder had gevoeld: spijt, gemengd met verwondering.

“Papa?” zei Leo uiteindelijk, zijn stem klein maar vastberaden. “Mag ik je ook een hand geven?”

Het was alsof de tijd stilstond. Mijn vader knipperde een paar keer, alsof hij wakker werd uit een lange slaap. Toen bukte hij zich langzaam en stak zijn hand uit. Leo pakte hem stevig vast. Het was geen grote omhelzing, geen woorden, alleen een verbinding. Maar die ene aanraking brak iets in mijn vader.

“Emma…” begon hij, zijn stem breekbaar. “We… we hebben fouten gemaakt.”

“Ja,” zei ik zacht. “En dat hebben we allemaal. Maar fouten kunnen worden goedgemaakt. Dat is waarom ik hier ben. Niet om te beschuldigen, maar om jullie een kans te geven hem te leren kennen.”

Mijn moeder keek me aan, haar ogen vol tranen, maar dit keer waren het tranen van hoop. “Dank je, Emma. Dank je dat je ons dit moment geeft.”

We zaten daar een tijdje in stilte, terwijl Leo tussen ons in stond, zijn kleine hand stevig in die van zijn oma. Het voelde vreemd, maar ook wonderlijk. Het was alsof tien jaar afstand in één enkel moment werd samengeperst en opnieuw vorm kreeg.

Later, tijdens het diner dat ik snel had geregeld, zaten we rond de eettafel, en voor het eerst sinds mijn tienerjaren voelde ik iets wat ik niet had gevoeld in een decennium: een gevoel van thuiskomen. Mijn ouders luisterden naar Leo terwijl hij vertelde over school, zijn vrienden en de boeken die hij het liefst las. Mijn vader lachte zelfs om een van zijn grappen, een geluid dat ik dacht nooit meer te horen.

Lees verder op de volgende pagina