Michael voelde een koude rilling over zijn rug lopen. Hij draaide zijn ogen naar de achterbank, maar Lucas staarde strak naar buiten, alsof hij hoopte dat de straat zijn angst kon wegblazen.

“Lucas…” begon Michael voorzichtig. Zijn stem trilde een fractie, iets wat hij normaal nooit liet merken. “Je kunt me alles vertellen. Wat er ook is… je hoeft niet bang te zijn.”

Lucas schudde zijn hoofd, maar de manier waarop hij zijn handen in elkaar wrong, sprak boekdelen. Michael voelde zijn hart sneller kloppen. Er was iets mis. Iets dat hij niet langer kon negeren.

Een paar minuten later, na stilte die als uren leek, hoorde Michael eindelijk een zacht, nauwelijks hoorbaar fluisteren:

“Papa… alsjeblieft, laat me niet zitten.”

Michael voelde een steek van paniek in zijn borst. Zijn handen klemden zich steviger om het stuur. “Wat bedoel je, Lucas?” vroeg hij, terwijl hij zijn auto naar de kant van de snelweg manoeuvreerde en voorzichtig stopte.

Lucas draaide zich half om, zijn ogen groot van angst. “Het… het is bij mama. Ze… ze doet dingen die… ik wil niet dat jij boos wordt… maar ik wil niet meer daar zijn.”

Lees verder op de volgende pagina