David’s adem stokte. Zijn hart bonsde alsof hij voor een naderend ongeluk stond. Hij had nog nooit een levend wezen op zijn routineplek gezien, laat staan een kind, kwetsbaar en verkleumd, met de foto van zijn vrouw stevig tegen zich aangedrukt. Zijn eerste impuls was om weg te lopen, maar iets in de blik van het kind hield hem gevangen.

“K… kinder…?” stamelde hij, zijn stem krakend door de kou en de schok.

Het kind keek op. Grote, donkere ogen keken hem recht aan, gevuld met een mengeling van angst, verdriet en herkenning. Zijn lippen trilden terwijl hij fluisterde:

“Het spijt me, mama.”

David voelde een steek in zijn borst. Hij kende dat spijtige fluisteren; dat waren de woorden die zijn vrouw nooit had uitgesproken, maar waarvan hij voelde dat ze hun hele huwelijk lang op hem hadden gewacht.

“Wie… wie ben jij?” vroeg hij zacht, voorzichtig. Elke beweging was doordacht. Het kind reageerde niet meteen, maar omkleedde de foto nog steviger.

David boog zich voorover, voorzichtig, zodat hij niet bedreigend leek. “Kom uit de kou, jongen. Je kunt hier niet blijven.”

Eindelijk keek het kind op, en een naam ontsnapte tussen trillende lippen: “Tommy… mijn naam is Tommy.”

David kneep zijn ogen samen. Het klonk vertrouwd, maar ook vreemd. Een geheim dat hem nog niet eerder was verteld, en toch voelde het alsof het al jaren in zijn hart lag, wachtend op onthulling.

Lees verder op de volgende pagina