Ik dacht aan onze tweeling. Hoe ze inmiddels zes waren. Hoe ze me ’s avonds vertelden over school. Hoe ze soms nog een tekening maakten waarop we met z’n drieën stonden.

“Ze hebben stabiliteit nodig,” zei ik voorzichtig. “Geen plotselinge verschijningen en weer verdwijnen.”

“Ik wil niet meer verdwijnen,” fluisterde ze.

Ik keek haar lang aan. Dit was niet meer de vrouw die twee jaar geleden met een koffer vertrok en een koude zin achterliet. Dit was iemand die gevallen was. Die haar fouten onder ogen moest zien.

Maar vergeving is niet hetzelfde als vertrouwen.

“Als je echt een rol in hun leven wilt,” zei ik langzaam, “dan moet dat stap voor stap. Consequent. Met geduld.”

Ze knikte onmiddellijk. “Alles wat nodig is.”

“Geen grote beloften,” vervolgde ik. “Geen drama. Gewoon kleine, betrouwbare momenten.”

“Ik begrijp het.”

We zaten nog even zwijgend tegenover elkaar.

“Ik was boos op je,” gaf ik toe. “Lang. Niet alleen omdat je wegging. Maar omdat je me liet geloven dat ik gefaald had.”

Haar ogen werden groot. “Dat heb ik nooit gedacht.”

“Maar ik wel,” zei ik. “En dat kost tijd om te helen.”

“Ik ben blij dat je dat hebt gedaan,” zei ze zacht.

Ik stond op. “Ik moet de kinderen zo ophalen.”

Ze keek alsof ze iets wilde zeggen, maar wist niet wat.

“Anna,” zei ik voordat ik wegliep, “wat er ook gebeurt, hun welzijn staat voorop. Altijd.”

“Dat weet ik nu,” antwoordde ze.

Buiten voelde de lucht fris aan. Ik liep naar mijn auto en bleef even staan. Twee jaar geleden was mijn wereld ingestort. Vandaag voelde ik geen instorting.

Alleen een kruispunt.

Die avond keek ik naar mijn kinderen terwijl ze aan tafel zaten te lachen om een grap die alleen zij begrepen. Ik dacht aan het café. Aan Anna’s tranen.

“Mama?” vroeg mijn dochter plotseling.

Mijn hart sloeg een slag over. Ze gebruikte dat woord soms nog.

“Ja, lieverd?”

“Denk je dat mama ooit weer langskomt?”

Lees verder op de volgende pagina