Skip to content 
Ik slikte.
“Misschien,” zei ik eerlijk. “Maar wat er ook gebeurt, papa blijft hier. Altijd.”
Ze glimlachte tevreden en ging verder met haar verhaal over school.
Later die avond stuurde ik Anna een bericht:
Als je het meent, kunnen we beginnen met een korte ontmoeting in het park dit weekend. Geen verwachtingen. Gewoon een eerste stap.
Haar antwoord kwam bijna meteen:
Dank je. Ik zal er zijn.
Ik wist niet wat de toekomst zou brengen. Misschien zou ze bewijzen dat ze veranderd was. Misschien zou het moeilijker worden dan ik dacht.
Maar één ding wist ik zeker:
Ik was niet meer de man die instortte toen zij vertrok.
Ik was de vader die bleef. De man die groeide. De persoon die leerde dat verlies soms ruimte maakt voor kracht.
En wat er ook zou gebeuren, onze kinderen zouden weten dat liefde niet perfect hoeft te zijn.
Maar wel betrouwbaar.